۰
رفتم فیلم دیدم دباره 

یاد گرفتم شب هایی که دلم گرفته برم سینما

بلیت بگیرم برا هر فیلمی که اون ساعت پخش میشه 

آگهی فیلم “شرم” رو تو روزنامه خوندم .. رفتم که ببینمش .. بلیطش تموم شد . گفتم .. آقا قربون دستت خوب بلیت اونیکی فیلم رو بده ..گف کدوم.. گفتم بعدی .. . فیلم بعدی “مایکل” بود…یکو نیم ساعت بعد

بعد فک کردم “ها. چی فک کردی همینطوری بلیت خریدی.. اگه خیلی فیلمش داغون بود چی؟؟” ،،ترسیدم ..رفتم توضیح فیلم رو خوندم .. درس نفهمیدم درباره چیه ، به یاری اینکه دایره  کلمات انگلیسی ما محدوده..

 ۱ 
فیلم راجه به یک بچه دزد بود که زندگی بیرونش خیلی عادی بود.. از دید آدم های اطراف یک آدم معقول بود با شغل نرمال .. بین آدم ها زندگی  و کار میکرد.. اما یک بچه رو زندانی کرده بود تو خونه و آزارش میداد ..
بهترین قسمت فیلم اونجایی بود که نشون میداد کودک آزارها (یا بیماران جنسی ) بین آدم های معمولی زندگی میکنند. آدم های خوبی اند حتا ممکنه دوستان ما باشند. آدم بزرگ ها حتا شک نمیکنند که ممکنه این آدم کودک ازار باشه . اینجای فیلم عالی بود

بار ها شده وقتی صحبت از آزار جنسی زن ها (یا کودکان) در خیابون میشه دوستان پسر/مرد ما  با چشمان خیلی متعجب به صحبت های ما گوش میدند و فکر میکنند قصه های ما زن ها از دیدن آلت بیرون آقایون در خیابون یا تو ماشین ویا هزاران نوع دیگه تجاوز خیابونی و فامیلی  من در آوردیه ..حتا یک وبلاگی بود که زن ها تجربه های آزارهای جنسی  رو مینوشتند ودسته ای از  مردها کامنت های خیلی خیلی نا جوانمردانه ای در انکار اون تجربه ها و ساختگی بودن اون ها گذاشته بودند ….

نکته همینه که این آدم های مشکل دار بین اقوام و دوستانشون زندگی ظاهرا نرمال و معقولی دارند و حتا زحمت زیادی میکشند تا راز بیماریشون رو پنهان کنند، و میبینیم که خیلی هاشون موفق هم هستند.
راستش یک نمونه اش رو به چشم دیدم.. و دیدم که این آدم چه تلاشی میکنه تا رازش به عنوان یک کودک آزار فاش نشه ..

یک بار مینویسمش .. 

بله .. پدر مادر هامون حق داشتن ما رو از بچه دزد بترسونن..یک جاهای فیلم من متقاعد شدم که بچه نخواهم آورد.. بچه ها معصوم و بی دفاع اند  ، فیلم  به زبان آلمانی با زیر نویس انگلیسی ..ناراحت کننده هم بود یک جاهاییش …اما ارزش دیدن داشت

 ۲ 
بی ارتباط به مطلب بالا

۳