من فهمیدم که چه وقت هایی‌ مینویسم. وقتی‌ تو آفیسم. کار دارم و یک جور هایی‌ ویرم میاد که کار نکنم.

۱-بالاخره برگشتم. خوب بود، ارائه‌ام به خیر گذشت. من یک توانایی دارم که وسط حرف زدن به حضار خوب و با آرامش نگاه کنم. و تازه این تواناییمو کشف کردم. خلاصه به خیر گذشت و کلی‌ هم بعدش همه گفتن: نایس تاک! خوب یعنی‌ اینکه من یک توانایی دیگه هم دارم اونم اینه که تا قبل یک کار مهّم، خودم و همه رو دق بدم و بعدش اون کارو خوب انجام بدم.

الان برگشتم شهر خودمون. ظهر همه رفتن نهار. امروز یک جورایی خود شیرینیم میاد.. دوست دارم هی‌ این وسط پشتک وارو بزنم، یهچیزی اون پشت خوشحاله برا خودش.

صبح با سوفیا با دوچرخه امدیم. یه مسیر جنگلی جدید. من جانم بالا اومد و همهٔ وجودم پر عرق شد. فکر کنم حتا کاپشنم هم خیس خیس شد..بایک من خوب نمی‌ره، کنده و باید خیلی‌ سعی‌ کنم.. فک کنم روغن لازم داره..مال سوفیا نو بود و مشکی‌ و خیلی‌ خوشگل..

با سوفیا تو قوستوک(rostok) تو یه اتاق هتل بودیم. و کلی‌ با هم دوست شدیم. یک موجود با ادبیه و در بچگی‌ مامانش موفق شده بهش یاد بده خوب و مرتب غذا بخوره.. فک کنم مامان من خیلی‌ سعی‌ کرد، ولی‌ تفاوت ما سر میز غذا خیلی‌ آشکار بود.

۲–امروز یک حرکت انتحاری کردم. امیر هوشنگ بزرگ اومد از من سوال بپرسه که چطور می‌شه رفت فلان جا. منم یه سایت باز کردم که نشونش بدم، سریع آدرس سایتو یاد داشت کرد و گفت خودم میدونم، خواست بره سر سوال بعدی که من با جدیت تمام گفتم لازمه چند لحظه صبر کنی‌ و اینی که میگم رو خوب یاد بگیری، بعضی‌ وقت‌ها تو همه چیز رو نمیدونی. و من نمیدونم چقد خشن بودم که یهو خودشو جم کرد و آروم گفت باشه درسته ادامه بده.

این امیر هوشنگ بزرگ باید یه بار همهٔ ما رو دور هم جم کنه و قصه مهم دانشجوی دکترا بودنش در ایران و آمدنش به اینجا رو برامون پرزنت کنه، من الان با جزییات میتونم بگم چقدر کارهای مهم و جدی داره انجام میده بسکه برا هر کی‌ جدا جدا توضیح داده. اگه من یک دهم اعتماد به نفس اینو داشتم هر روز از خودم تشکر می‌کردم از اینی که هستم.