3 responses to “I am a climber”

1. 

   Anonymous

   November 11, 2009 at 4:48 am

   یک صفحه طولانی برات نوشته بودم همش برید:(برات بعدا باز مینویسم>:<

   LikeLike

   Reply
2. 

   Anonymous

   November 11, 2009 at 8:19 am

   علیک السلام هان یا شیخ بدان که ما را ناخاسته بروی منبر فرستادی. بس خطابه مان را به گوش عبرت بشنو! آره راست گفتی صخره نوردی مثل زندگیه. بهت بدرانه توصیه می کنم اگه تونستی حتما تو هوای آزادشم بری، سخت تره، ولی اون دیگه خود زندگیه!اولش وقتی بایینی یه عالمه شور و شوق داری که بری بالا. به سرعت راه میافتی. یکم میری بالا و با انگیزه با خودت هدفاتو مرور میکنی و با خوشحالی میری. کم کم با سختی های راه آشنا میشی ، یه تکنیکایی یاد میگیری و از آموخته هات خوشحالی …این وسط یه چیزایی فدای یه چیزای دیگه میشن و تو با خودت فکر میکنی آیا ارزش داره؟ بعد خودتو راضی میکنی که آره ….بازم میری بالاتر. آدمای دیگه را میبینی که به سرعت دارن میرن بالا! یه وقتایی سعی میکنی ازشون جا نمونی. ولی به هر حال…بازم بالاتر، با خودت خلوت میکنی، در همین حین دستت ول میشه یه دفعه میترسی، نمیدونی چکار کنی. اما یه دفعه یکی بیدا میشه کمکت می کنه. خیالت راحت میشه.ادامه میدی، بالاترهراز گاهی نگاهی به بالا میکنی میبینی هنوز اول راهی، خیلی مونده…به بایین نگاهی میندازی و به خودت دلداری میدی که نه ،خوب اومدم. اما تو دلت یه چیزیه که مرددت میکنه.تو راه هر بار خسته میشی یا دستت ول میشه یا باهات توان نداره، بالاخره اطرافیان کمکت میکنن تا ادامه بدی. اما همشون تا جایی که مسیرشون باهات یکیه همراهتن!!!!!(قال سمان!!-:)) اما تو یه آدم مستقلی!به خودت اجازه نمیدی راه دیگران را بگیری و بری. باید تمرکز کنی! هدفتو بازیافت!! 🙂 کنی.و در نهایت به اون معجزه ای که خودت گفتی برسی. هان؟؟؟؟…………دنبال چی هستی دیگه؟؟تموم شد،دیدی چه زود به سعادت ابدی رسیدی؟ البته باز هم اگه سخت نگیری 

   LikeLike

   Reply
3. 

   Anonymous

   November 11, 2009 at 11:27 am

   سمانه رضوانی خوب نصیحت میکنی‌..نمیدونستم.. تو فیلسوف بودی ها؟ من که این همه که فکر نکردم که.. همشم هی‌ داشتم میفتادم. دیوار ما هم اصلا ارتفاع نداشت فقط هنر این بود مس عنکبوت بهش بچسبی..هی‌ کاملا فلکسیبل به سمت چپ و راست حرکت کنی‌..تا ۵۰ سانت می‌رفتم بالا از ترس میمردم هیچ کی‌ هم کمک نمیکرد.. طنابی هم در کار نبود.. من نمیدونم چرا بعضی‌ چیزا دنبال من میاد.. یکیش همین ورزش‌های خشن.. زنجان که اومدم زرتی تورو دیدم.. بعدشم تکواندو !! اینجا هم که این مرتیکه مارو ورداشت برد …خدای محترمی که در آسمان نشستی فرنی می‌خوری، لطفا مارا به راه‌های لطیف تری هدایت فرما . ما دلمان ظرافت بیشتری می‌خواهد.

   LikeLike

   Reply